بگوييد رفته باران‌ها را تماشا كند

و اگر اصرار كرد..

بگوييد براي ديدن توفان‌ها رفته است

و اگر باز هم سماجت كرد

بگوييد رفته است تا ديگر

بـــاز نــگـــردد ...

تو داری میرسی به قله ی کوه

داری هر لحظه از من دور میشی

ازم دل میکنی  مجبور میشی

تا مه راه و نپوشونده نگام کن

اگه رو قله سردت شد صدام کن

یه رنگ مرده از رنگین کمونم

من این پایین نمیتونم بمونم

منم اون که تورو داده به مهتاب

کسی که روت و می پوشونه تو خواب

کسی که واسه آغوش تو کم نیست

میخوام یادم بره دست خودم نیست

تا مه راه و نپوشونده نگام کن

اگه رو قله سردت شد صدام کن

یه رنگ مرده از رنگین کمونم

من این پایین نمیتونم بمون!!!

ولي حرف هايم را نخواندي

يعني خواندي ولي نفهميدي

ميدانستي ناراحتم ميکني

ولي کردي

شب هايي که در تنهايي سر درد ميگرفتم

تو از شلوغي سر درد ميگرفتي

ولي بدان هيچ کس

هيچ کس به اندازه من

تو را دوست نخواهد داشت...

پ.ن: من بردم چون کسي رو از دست دادم که دوستم نداشت

ولی تو باختي چون کسي رو از دست دادي که دوستت داشت ...

ولي قلب من از اين واژه لرزان بود

خداحافظ براي تو رهايي داشت

براي من غم تلخ جدايي داشت

خداحافظ طلوع من غروب من

خداحافظ تو اي محبوب خوب من

سلام تو طلوع پاك شبنم بود

غروب ظلمت تاريكي وغم بود

سلام تو شروع آشناييها نويد مهرباني ها

زمان همزبانيها دريغ از قطره هاي اشك سوزانم

خداحافظ خداحافظ خداحافظ

خــداحــافــظ بــرای هــمـیـشــه!

کمکم کن

کاش میشد دستمو بگیری

کاش دستتو حس میکردم خدا

کاش حس میکردم که داری دستتو به سرم میکشی

کاش حس میکردم کنارمی

این انصاف نیست خدا! انصاف نیست!

من دیگه طاقت ندارم خدا

ای خداااا ...

کاش اون لحظه ای که یکی ازت میپرسه..

“حالت چطوره؟”

و تو جواب میدی “خوبم”

کسی باشه که محکم بغلت کنه و آروم تو گوشت بگه:

“میدونم خوب نیستی…”

نه اينکه دردي نداشته باشد

از يک جايي به بعد

آدم خودش مي فهمد

که حرف زدن فايده اي ندارد...

امــا بــدون نـا امـیــدی

بــدون نـا امـیــدی از تـــو

سکوتی میکنم تلخ تر از مُردن برای

آرزوهایی که بود و حالا نیست..

خیالهایی که بود و حالا نیست..

امیدهایی که بود و حالا نیست..

آه میکشم فراتر از درد

میترسم که آهم تو را بگیرد

با بُغض حرف بزني..

ولي با خنده جوابتو بدن

كاش ميشد ...

بي خيال!

بي خيالِ حرفايي كه توو دلم جا مونده!

قرار بود ديگه اينجا چيزي ننويسم

ولي نشد! نتونستم!

وقتي باهات حرف ميزنم آروم ميشم

هر چند كه هيچ وقت اون روزا تكرار نميشه!

ضعف هایت را،دردهایت را میگذاری توی سینی

و تعارف میکنی تا هرکدامشان راکه میخواهند بردارند

تیز کنند،تیغ کنند و بکشند بر روحت ...

دلم گرفته

دلم خيلي پره خدا

پره درده

دلم پره از دردهايي كه باهاشون كنار اومدم

دلم پره از حرفايي كه ...

بي خيال! بذار تا ابد ناگفته بمونه

خودت كه ميدوني خدا

خدا ميشه دستامو بگيري ببري؟

همه جا سكوت..همه چيز خاموش

دلم گرفته ...

كسي چه ميداند؟!

اصلا دليلي ندارد كه بداند

زندگي با ندانستن ها بهتر است

قصه بعضي ها مثل لالايي نيست

قصه بعضي ها مثل قصيده غصه هاست

وقتي همه چيز را ميداني

و فكر ميكنند نميداني

و غصه ميخوري كه ميداني

و ميخندند كه نميداني ...

اون لحظه همش جلوي چشامه!

هيچ وقت هم يادم نميره!

چرا نذاشتي بيام پيشت؟

انقد حرف توو دلم بود

چيكار كنم اين همه حرف رو؟

دارن بغض ميشن توو گلوم

خدايا فرو دادن اين همه بغض روزه رو باطل ميكنه؟

چه خبر از اون بالا بالاها؟

جامو اونجا آماده كردي؟

حس ميكنم به زودي ميام پيشت

واي كه چه حرفايي دارم بهت بگم

وقتي خسته ميشي از دردهاي تكراري

وقتي دلخوشيهات برات معني نداره

اونوقت ديگه حوصله آرزو كردن هم نداري

اونوقت ديگه هيچي برات مهم نيست

میشه بغلم کنی؟

چشامو نگا کن!

می بینی پره اشکه؟

سعی میکنم نذارم بریزن

...

نشد! نتونستم! نتونستم نگه شون دارم! همشون ریخت ...

خدا چرا منو به حال خودم گذاشتی؟

دیگه دوسم نداری؟

حق داری! مثل همیشه تقصیر خودمه

خدا حتی اگه منو ببخشی، من خودمو نمی بخشم!

میخوام مثل اون روزا فقط تنها دلخوشیم تو باشی

بگذار فکر کنند نفهميدي

بگذار هر کسي هر جوري ميخواهد فکر کند

حال من خوب است

اما تو باور نکن ...

حالا يک بار از شهر مي رويم …

يک بار از ديار …

يک بار از ياد…

يک بار از دل …

و يک بار از دست …

شايد خدا هم حرفي براي گفتن داشته باشد ...

بهم فهموندی هنوز هم دوسم داری

نمیدونم میخوای چی رو بهم ثابت کنی

ولی میخوام دیگه نباشم ...

کاش می تونستم حس ات کنم

کاش می تونستم مثل قبل مطمئن باشم که هوامو داری

از دستم دلخور نباش خدا

کمکم کن! نذار اینجا بمونم تا بپوسم! نذار اینجا لب مرگو ببوسم!

کمکم کن! نذار این گمشده از پا در بیاد

کمکم کن ...